High on Type

Tijdens de workshop High on Type stond het werken met mijn handen centraal. De eerste dag draaide vooral om techniek en controle loslaten. We begonnen met basisvormen: lijnen, bogen en maantjes, allemaal met vaste regels zoals de hoek van de kwast en vaste verhoudingen. Door steeds dezelfde bewegingen te herhalen kreeg ik gevoel voor ritme en flow. Pas daarna gingen we letters maken en leerde ik hoe stokhoogte, x-hoogte en staart samen een systeem vormen. Wat me hierbij vooral bijbleef, was de gedachte dat “talent” vaak gewoon sneller leren is. Dat haalde voor mij veel druk weg en maakte het makkelijker om te experimenteren.

Na deze basis gingen we steeds verder spelen met het systeem. Door te dobbelen veranderden we telkens regels zoals kwasthoek, dikte en verhoudingen. Hierdoor werd heel duidelijk hoeveel invloed kleine aanpassingen hebben op een schrift. Ook deden we een oefening waarbij woorden half werden geschreven en door iemand anders werden afgemaakt. Dit leverde vreemde, maar interessante lettervormen op en liet zien hoe flexibel typografie kan zijn zonder zijn samenhang te verliezen.

Deze oefeningen vormden de basis voor het maken van een eigen fantasie-schrift. Ik heb hiervoor regels opgesteld zoals veel verbindingen, een golvende beweging en kleine accenten met een dunne kwast. Samen met Tessa werkte ik aan een rol van tien meter, waarin we elk een eigen ‘stem’ vertegenwoordigden: mijn rol kwam uit het verleden en riep op tot verandering, terwijl de andere rol vanuit de toekomst waarschuwde voor controle. We begonnen met een globale indeling (begroeting, introductie, probleem, argument), maar moesten tijdens het maken keuzes loslaten door tijd en schaal.

Wat voor mij het belangrijkste moment was, kwam toen ik te lang bleef schetsen en de begeleiders zeiden dat ik gewoon moest beginnen. Zonder vangnet, zonder gum. Vanaf dat moment werkte ik bijna op automatische piloot en raakte ik volledig gefocust. Ik merkte dat ik minder fouten maak als ik weet dat ik ze niet kan herstellen. Ook ontdekte ik dat werken waar mensen meekijken minder spannend is dan ik dacht, en zelfs energie geeft. High on Type heeft mij laten zien dat proces soms belangrijker is dan perfectie, en dat beginnen vaak de grootste stap is.